Bureau Sociaal Raadslieden van start Soms gaan ontwikkelingen sneller dan je voor mogelijk houdt. In het vorige weekboek schreef ik: “Door de bomen het bos zien in het ingewikkelde Nederland. Er zijn nogal wat mensen die af en toe de weg kwijt zijn in bureaucratisch Nederland. Onbegrijpelijke brieven van instanties, langs elkaar heen werkende dienstverleners, bedrijven die hun offertes niet goed nakomen, enz., enz. Ik ben samen met de Stichting Ouderenwerk aan het bekijken of we achter het Wmo-loket een sociaal-raadsliedenfunctie kunnen maken waar mensen, die in de bureaucratie vastlopen, voor advies terecht kunnen”. Wie had kunnen denken dat we zo snel zouden werken dat we de opening van het Bureau Sociaal Raadslieden inmiddels al achter de rug hebben! Dank aan het bestuur van de stichting dat er zo snel gewerkt is! 

Starters: een nota geschreven; nu nog bouwen Over dit onderwerp heeft een breed samengestelde werkgroep een nota uitgebracht, die via de website van de gemeente is op te vragen. Het gaat om de nota “huisvestingsmogelijkheden voor starters“ (te vinden bij de vergaderstukken van de informatieve bijeenkomst van 9 december 2008. Voor belangstellenden kunnen we natuurlijk altijd een kopie maken. U geeft maar een seintje). Het voert te ver om hier aan te geven wat er allemaal in die nota staat. Belangrijker is wat we concreet gaan doen. Op korte termijn: 10 starterswoningen bouwen op de locatie Van der Knaap / Van Drunen en 10 starterswoningen in de nieuwbouw van de Buitenuitbreiding-West. Een starterswoning is wat ons betreft een woning van maximaal € 140.000,- (voor een starter met een bruto jaarinkomen van € 33.000,-). Daarnaast gaan we het verstrekken van aantrekkelijke startersleningen uitbreiden. Een belangrijk gegeven is ook dat, als je nog erg jong bent, weinig verdient en toch wil gaan trouwen of samenwonen, de mogelijkheden op de huurmarkt heel gunstig zijn! Dus voor starters voor wie een koophuis onbereikbaar is of niet wenselijk is, biedt de huurmarkt tegenwoordig voldoende mogelijkheden om een dak boven je hoofd te bieden! Dat is in deze tijd waarin het toch wat minder vanzelfsprekend wordt dat iedereen een koopwoning wil toch een goede zaak om te weten. Voor meer informatie: ga naar onze woningcorporatie Tablis.

Eerste paal Baanhoek-West Het is gelukt; ik heb de eerste paal mogen slaan. Ik heb daar zelf ruim twee jaar aan meegewerkt, maar de totale voorbereiding duurde 17 jaar. Ik meen zelfs dat Gerrit Venis in zijn tijd als wethouder aan de wieg heeft gestaan van het stedenbouwkundig ontwerp. Uit die tijdsduur begrijpt u al dat we heel wat problemen hebben moeten overwinnen:

- we hadden als gemeente geen of nauwelijks grond in eigendom

- we moesten een plan maken dat goed aansluit op de woonwijk van Papendrecht

- het plan moest financieel haalbaar zijn

- we willen goed openbaar vervoer in de vorm van een Hoge Snelheidsverbinding en een nieuw station in Baanhoek-West

- we moesten de problematiek van de hoogspanningsleidingen zorgvuldig oplossen

- aan waterberging worden tegenwoordig heel hoge eisen gesteld

- datzelfde geldt ook voor luchtkwaliteit en geluidsnormen

- er moeten maatschappelijke voorzieningen worden gerealiseerd

- we hebben onszelf ook in regionaal verband de verplichting opgelegd binnen het totaal van maximaal 950 woningen 26,4 % sociale woningen te realiseren.

Wat dat laatste betreft is het trouwens nog behoorlijk spannend geweest, maar mede dankzij het feit dat we elkaar als gemeenten en als woningbouwcorporaties de laatste jaren heel goed kunnen vinden in De Drechtsteden is die overeenkomst er gekomen. Maar bovenal dank ik Tablis en Van Erk voor hun inspanningen om er toch met elkaar uit te komen. Over 40 woningen moet nog worden onderhandeld, maar dat moet denk ik ook wel gaan lukken. Het is dan ook misschien wel symbolisch te noemen dat uitgerekend de 67 woningen die nu als eerste gebouwd worden door Tablis afgenomen zullen worden.

Voedselbank Met de plaatselijke voedselbank werken we tegenwoordig heel goed samen. Ik heb in hun laatste nieuwsbrief een column mogen schrijven waarin ik aangeef hoe ik tegen dat fenomeen aan kijk. Hieronder volgt de tekst.

“U weet nog wel dat het Rijk en de gemeenten bij de start van de voedselbanken een lichte paniekreactie hadden. Doen onze sociale diensten het soms niet goed genoeg? Gaan we weer terug naar een vorm van bedeling? Ik moet u bekennen dat ik in het begin van de Voedselbank Sliedrecht ook wat tegenstrijdige gevoelens had. Dat komt vooral omdat je als bestuurder het liefst niet wil toegeven dat het overheidssysteem niet altijd adequaat is om maatschappelijke problemen op te lossen. In dit geval zelfs een tweeledig probleem: overschot van voedsel en mensen die geen of onvoldoende gebruik maken van voorzieningen. Gelukkig zijn die tegenstrijdige gevoelens al snel weggewerkt via een simpel middel: met elkaar praten. Praten met een enthousiast bestuur en vrijwilligers, die inmiddels op dit moment 119 monden voeden. Het overleg met elkaar heeft er ook toe geleid dat ik de Sociale Dienst Drechtsteden, waar ook wat koudwatervrees was, in verbinding heb gebracht met de Voedselbank. Maar het heeft ook geleid tot een beter inzicht in de cliënten van de Voedselbank. Anton van Rees heeft dat goed uitgezocht. Het gaat vaak om alleenstaande of eenoudergezinnen met meervoudige problemen waaronder schulden. Het gaat om een categorie die moeilijk bereikbaar is voor instanties. Het gaat soms ook om zorgmijders. Mensen die al lang geleden stukgelopen zijn. Zo word je als overheid weer eens met je neus op de feiten gedrukt: het vangnet van voorzieningen werkt niet altijd even goed. Automatisch kom je dan op de vraag: hoe krijg je deze mensen duurzaam uit de problemen? Een van de gedachten daarbij is om te proberen vrijwilligers te vinden die zich als het ware gaan ontfermen over een cliënt. Maar er zijn meer mogelijkheden. Er wordt binnenkort zelfs door het ministerie een congres aan gewijd. Zo zie je dat we als overheid toch ook gelukkig weer inspelen op het particulier initiatief. Ook in Sliedrecht moeten we met elkaar bezien of we kunnen werken aan structurele oplossingen. Overheid en particuliere organisaties: we kunnen niet zonder elkaar. Gemeente en voedselbank: samen aan tafel.”

Johan Lavooi